Kids run!

Weet je wat er (nog) leuker is dan lopers coachen? Minilopertjes coachen!  ‘t Begint met een terloopse vraag van vriendin Lieselot aan haar zoontje Kamiel (6) of hij zin heeft om eens samen met haar een loopje te doen. “Jaaaa!”, de komende dagen gevolgd door de repetitieve vraag “En wannéér gaan we nu eindelijk gaan lopen?”.  Tandenbijten tot het weekend, want dan is ons loopje gepland.  Ook Feyo (12), mijn eigenste nageslacht, heeft er zin in.  Dat is een aangename verrassing, want de laatste looppogingen zijn overschaduwd door “de milt” en andere fysieke ongemakjes.

Onnodig te zeggen dat IK me er meteen wil mee moeien ;-).  Waar Lieselot gewaagt van een voorzichtig kilometertje om gezamenlijk af te werken, denk ik: “Onderschat je jonkie niet! Met dat enthousiasme is er heus wel iets meer uit te persen!”  Met die verborgen agenda tuig ik naar het Liedermeerspark.  Feyo in een bijeengeraapte sportoutfit en afgedankte loopschoenen van mij (want zijn trappers evenaren mijn schoenmaat!), Kamiel trots in voetbaloutfit, knalblauwe loopschoentjes en (belangrijk) een zweetbandje rond de pols.  “Om zijn zweet af te vegen bij het sporten!”.  Geen overbodige luxe, zo blijkt, want de zon brandt nogal ongenadig.

Mij lijkt het belangrijk om een constante, lage snelheid aan te geven.  Ik heb gebalanceerd tussen 7,5 en 9 km/h.  Ik draag mijn Fivefingers, dus voor mezelf is het niet nodig om snel te lopen; de oefening op zich voor de voeten volstaat.  Vooral Kamiel prent ik in dat hij flink mijn tempo moet volgen.  Voor je het weet sprint hij weg en blijft er een opgebrand knulletje over dat je huiswaarts mag dragen.

Kilometer 1: vingers in de neus.  Kilometer 2: een tetterende Kamiel en vlot volgende Feyo.  Kamiel zwalpt ook naar alle kanten, niet van vermoeidheid, maar van in zijn geest overal tegelijk te zijn, behalve bij het terrein :-).

We spreken af dat ik bij elke afgelegde kilometer zeg hoever we zitten. We kiezen voor een tweede Grote Ronde (ipv rondjes rond de vijver dansen) met de belofte dat er mag gewandeld worden als de uitputting nabij zou zijn.  Kamiel veegt telkens ostentatief zijn voorhoofdzweet af met De Zweetband, wat bij mij een lachje opwekt, en bij hem de achterdochtige vraag “Waarom lach je?”.

Bij kilometer 3 steekt de hoop zijn kopje op dat 5 km binnen ons bereik kan liggen…  Ondertussen nemen Kamiel en Feyo voortdurend het hele pad in en is het vooral aan de joggende tegenliggers om de kant in te lopen.  Er is nog wat lopersetiquettetraining nodig…

Kilometer 4! Kamiel hijgt en blijft tetteren, maar vraagt wel of het ietsje trager mag (ik glimlach tevreden: hij geeft zijn grenzen aan! Goed zo!) en ik pas de snelheid gewillig aan.  Feyo sterft ondertussen in stilte, want die wil niet onderdoen voor een ventje van half zijn leeftijd ;-).

De laatste halve kilometer wordt puffend en hijgend ingezet, maar wilskracht en geldingsdrang zijn sterke beestjes, dus de eindmeet wordt gehaald, en met de schouders volgeladen met trots (meeste kilo’s nog op de mijne) wandelen we terug naar de auto.  Tijd zat om plannen te smeden om ons toneeltje voor te bereiden dat we straks gaan spelen voor Lieselot: “Wat een teleurstelling! Het ging echt niet goed! Nooit meer!” om dan zuchtend en ontgoocheld de sporthorloge onder haar neus te duwen: 5km aan een gemiddelde snelheid van 8,4km/h.  Grijns.

De laatste halve kilometer wordt puffend en hijgend ingezet, maar wilskracht en geldingsdrang zijn sterke beestjes, dus de eindmeet wordt gehaald, en met de schouders volgeladen met trots (meeste kilo’s nog op de mijne) wandelen we terug naar de auto.

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

79 + = 81

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>