Lopend fotograferen en fotograferend lopen

Welkom in de wereld van de lopografie, voor mensen die niet kunnen kiezen tussen de hobby’s fotografie en lopen!

In de film Yes Man coacht het vriendinnetje van de protagonist een fotografie-loopgroepje, dat bij het ochtendgloren al joggend foto’s schiet.  De resultaten zijn flou, schots en scheef en onbruikbaar.  Vrij waarheidsgetrouw.

Het is bijna evident dat je, als je een trail of een mooie loop meedoet, prentjes wil maken van wat je onderweg tegenkomt, als aandenken voor de groep of omdat het decor zo adembenemend is.  De meesten diepen dan hun telefoon op, want The best camera is the one that’s with you.  De huidige generatie smartphones geeft al aardige resultaten, maar wat als je een betere kwaliteit of een handiger/sneller toestel wilt?

De allerbeste foto’s krijg je met een spiegelreflexcamera, of, in mijn geval, met mijn Panasonic Lumix GH2, een m43-toestel.  Als die terminologie gewauwel is voor je: nagenoeg de kwaliteit van zijn grote broers, ook met verwisselbare lenzen, maar in een iets compacter formaat.  Zet je hierop een kleine primelens (eentje zonder zoom), dan krijg je iets wat redelijk compact is: goed voor één keer (Stadsloop Gent 2011).   Of bij gebrek aan beter en toch mooie prentjes willen, twee keer (halve – correctie: 1/3 – marathon Bettmeralp 2013).

Wat hebben we geleerd die dagen?

  • Een halve kg rond je hals of in de hand tijdens de volledige duur van een loop is een zware last.
  • Autofocus is moeilijk als je in beweging bent.
  • 75% is voedsel voor de recycle bin (te wazig, te schuin, mijn short,…)

Het toestel moet dus kleiner en lichter.  In een zeldzaam moment van reflectie heb ik een lijst opgesteld van moet-hebbens en leuk-om-hebbens.

Must have:

  • Compact, licht, draagbaar.
  • Een prima beeldkwaliteit (duh).
  • Kunnen omgaan met actie en beweging, en snelle autofocus.
  • Wat men noemt: een snelle lens, ofte een groot diafragma mogelijk, om veel licht binnen te laten.
  • Goede auto-settings, want de mogelijkheid om daar al lopend veel verandering in te brengen is er niet.
  • Sporadisch een filmpje schieten moet ook wel kunnen.

Nice to have:

  • Waterdicht zou leuk zijn, maar als het echt regent, zal ik de camera waarschijnlijk niet gebruiken.
  • Saven in RAW-formaat (en niet enkel jpg): heeft niets met brullende tijgers te maken, maar dit formaat biedt meer mogelijkheden in de nabewerking.
  • Slowmotion filmpjes zijn cool!
  • Als de camera zo plezant is, dat ik er ook veel op andere momenten wil naar grijpen, dan hebben we een winnaar in handen.

En nu komt een rare kronkel. De camera die aan die verwachtingen voldeed, en die ik wilde, was de Ricoh GR.  Die was nergens te krijgen in ons contreien, en ik had toch zo graag een camera gehad voor ik op trail ging in Zwitserland.  Ongeduld is geen deugd, en daarom kocht ik een Nikon Coolpix P330.  De diagonaal doorgenomen reviews beloofden veel goeds, en de zich plots manifesterende gadgetlust moet de kleine minpuntjes weggefilterd hebben uit de commentaren.

Er is een wereld van verschil tussen papieren specificaties, foto’s van fototoestellen en reviews van de zittende medemens enerzijds, en hoe het presteert in de echte wereld out there met de achterpoten volop in beweging, anderzijds.

Na Zwitserland zag mijn verlanglijstje er ietwat gewijzigd uit (plus beetje uitleg hoe de P330 presteert):

  • Compact en gemakkelijk op te bergen: al zijn punten! Het toestel ligt goed in de hand, en op den duur kon ik het met mijn hand als een soort klauw te omvatten.
  • Beeldkwaliteit voldoet aan wat ik ervan verwacht (misschien beetje onscherp in de uithoeken soms).
  • Actie en beweging: toch wel redelijk wat blurry beeldplaatjes gedraaid, maar waarschijnlijk zijn er niet veel prijsbeesten te kweken tijdens een loop :-).
  • Snelle opstart: daar heb ik op gevloekt… Het powerknopje is zo petieterig, dat je je vingernagel bijna moet gebruiken om het machientje aan te mikken.  Als dat lukt,  mag je nog een drietal seconden geduld uitoefenen (de tijd nodig om de lens uit te laten, een vrolijk deuntje af te spelen en het scherm te activeren).  Tot overmaat van ramp, wist ik niet altijd goed of het aanzetten was gelukt, waardoor ik soms de ganse opstartcyclus met vertraging zag gebeuren, waarna de lens weer in zijn holletje kroop en de deurtjes weer mooi dichtdeed.  In het slechtste geval was je 10 seconden aan het sukkelen dus.  Onnodig te zeggen dat dat idyllisch watervalletje ondertussen al uit het zicht was verdwenen… The Moment lag daardoor vaak in ‘t verleden.
  • RAW-opslag: yep, dat deed ie, maar traaaaaaag… Niet erg in het dagelijkse leven, maar ook nu is er de tijd niet om te wachten tot alle bitjes keurig zijn vastgelegd.
  • De P330 heeft een vlijtige zoom, maar er is toch geen tijd om daar mee te jongleren al hossend.
  • Waterproof is dus geen must: ik had diepvrieszakjes gekocht die de geur en smaak van groentjes behouden bij het invriezen, dus die gingen ook wel de lichtpenseel beschermen. (Nota: ik had mijn Polar ook beter in een zakje gestoken, want die kon de verfrissende sproeiers aan de posten niet zo goed verteren).
  • Ik heb alleen een filmpje gemaakt bij het finishen en, behalve voor mezelf als aandenken, is het zo schokkerig en onduidelijk dat het niet voor publicatie vatbaar is. Een beetje zoals alleen ikzelf mijn kladnotities kan lezen. Slowmotion filmpje van een trail?  Bergop ging het soms zo traag, dat slowmotion op natuurlijke wijze werd afgedwongen.
  • De P330 had een helder schermpje, ook in zonlicht!  Tenminste, mocht er al een mogelijkheid geweest zijn om daar al lopend naar te kijken; meestal is het wat klikken op goed geluk en achteraf de prachtig ondermaatse resultaten zien ;-).
  • Het etuitje is bijna zo belangrijk als de camera die er moet in slapen! Daar had ik gelukkig wél over nagedacht, en bij AS Adventure had ik, met mijn aankoop bij de hand, alle soorten en maten geprobeerd.  Het zakje was net groot genoeg, had een handige rits, en ik kon het bevestigen aan mijn ceintuur.  Dat bleek zo handig te zijn om uit te halen, dat ik sneller foto’s kon schieten dan mijn schaduw!  (enkel belemmerd door puntje 4 en 5).

Wat misschien niét aan te raden is: het lusje van de camera heb ik thuisgelaten, omdat ik merkte dat dit steeds ging komen vast te zitten in de rits van het tasje.  Wat snelheid winnen ten koste van de veiligheid, als het ware.  Dat werkte ook, maar op momenten dat je met dat bakje in de hand over glibberige rotsen een bergriviertje oversteekt, houd je ondertussen met je andere hand je hart vast…

Er is een wereld van verschil tussen papieren specificaties, foto’s van fototoestellen en reviews van de zittende medemens enerzijds, en hoe het presteert in de echte wereld out there met de achterpoten volop in beweging, anderzijds.

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

2 Comments

  1. amai jij schrijft vlot en aangenaam om lezen. vandaar dus de klauwhand, ik dacht dat het je iphone was. heb je ondertussen je coolpix kunnen verkopen? Ik hoop dat je snel een oplossing vindt want op zo mooie tochten moet je zeker beelden kunnen vastleggen. succes met je zoektocht.
    Ik ben alvast fan van je blog :-)

    Post a Reply
    • Dankjewel, Kaat! Fijn om te lezen! :-)
      Er is een Coolpix oplossing, en er is een waardige vervanger aangeschaft ;-). Wordt vervolgd!

      Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

+ 3 = 11

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>