Hoever ga jij voor koekjes? Accepteer je de algemene voorwaarden zonder ze te lezen?

Zou jij, in ruil voor eenmalig een paar koekjes, elke dag voor me koken of me trakteren op restaurant? Zou je mijn gras afrijden of kattenbak legen? Vooraleer je het universele graaien-naar-het-voorhoofd gebaar maakt, ter indicatie van het malfunctioneren van mijn hersenen: lees even verder…

Vorige week speelden we met een groep lopers het privacy interval spel, zijnde een loopspelletje losjes gebaseerd op de dag van de privacy, die een dag eerder de aandacht probeerde te richten op onze privacy die door slimme datawolven steeds vaker wordt geoogst, en daardoor wegsmelt als een gletsjer die teveel over global warming leert. Nog voor we van start gingen, beloofde ik koekjes aan wie deze schriftelijk accepteert.

Ondergetekende, __________________, accepteert cookies en de algemene voorwaarden (ter inzage bij de coaches).

1345557870304_5525630De algemene voorwaarden had ik van iTunes overgenomen, goed voor een lijvig pakje, twintig pagina’s tellende, slaapverwekkende lectuur. Naast de reeds aanwezige wenkbrauwfronsopwekkende voorwaarden werden een aantal persoonlijke voorwaarden toegevoegd, vooral in het algemeen belang van mezelf.

Tegen de eerste groep (die me het best kent ook, en weet dat daar ergens een running gag moest zitten) zei ik nadrukkelijk dat ze de cookies en algemene voorwaarden dienden te accepteren, ten einde straks mee te mogen petit beurren.  Dat resulteerde in 2 kritische zieltjes: Willem ging koortsachtig aan de slag om te zoeken wat niet in het rijtje paste, maar vond niets.  Sylvie vond twee van de drie anomalieën en vertikte het te tekenen. De rest zette vlot zijn naam op het blad, soms aangevuld met handtekening (wat ik niet expliciet had gevraagd, kwestie van wat tijd te winnen).

Bij de tweede groep was ik ondertussen gegroeid in mijn rol als geniepige marketeer, en dus sprak ik enkel over “ondertekenen om cookies te accepteren”. De namen en handtekeningen werden vlot en blindelings neergepoot.

In totaal sprokkelde ik 22 x “Ja hoor, ik ben akkoord!”, dat was de grote meerderheid! Wie niet tekende, deed dit eerder omdat ze ‘t beschouwden als een grapje, en niet omdat ze vermoedden dat het hele zaakje stonk, durf ik te denken.

Onderstaande voorwaarden werden vlot geaccepteerd:

U verbindt zich ertoe elke dag een teljoor eten klaar te maken voor de coach van je groep. Indien u zich hier niet kunt aan houden, wordt een dagelijkse dwangsom ten bedrage van de kostprijs van een viergangenmaal in de betere restaurants geëist.

U verklaart zich akkoord met het feit dat uw coach u ten allen tijde kan contacteren voor het verrichten van houshoudelijke klussen, zoals boodschappen doen, gras afrijden, ramen kuisen of het ledigen van de kattenbak. Deze lijst is niet volledig en kan door de coach worden aangevuld volgens zijn goeddunken.

Indien uw coach nieuw materiaal nodig heeft dat aan lopen is gerelateerd, betaalt u dit voor hem, samen met de rest van uw groepsleden. Zonder morren.

Wie zijn hanenpoot zette en dit nu leest, schrikt wellicht even :-). Geen paniek, geen geween en tandengeknars echter! Natuurlijk blijf ik zelf voor voedsel en kleren zorgen (al twijfel ik wat rond die godgeklaagde kattenbak: mocht ik daarvoor iemand vinden die mentaal wat zwakker staat en mits een beetje druk zwaaien met gehandtekende papieren zwicht om die klus een paar keer per week te komen klaren… hmm…).

Dit spelletje bewijst niets, want het blijft tenslotte wat ronddollen, maar een aantal bedenkingen kunnen toch worden gemaakt: wil je iemand op papier bij de lurven vatten, dat kan dit vlot onder volgende voorwaarden:

  1. Zorg dat je vuile truc een pietluttig niemendalletje lijkt die toegang verschaft tot iets wat je slachtoffer graag wil.  Dat kunnen algemene voorwaarden zijn (met een slap linkje ernaar voor wie het persé wil lezen) waarmee het zich akkoord verklaart voor een online aankoop.  Dat kan een gratis informatiebrochure zijn waarvoor het dan wel zijn e-mail adres moet prijsgeven.
  2. Geef niet teveel aandacht aan het akkoord gaan met voorwaarden: kleine lettertjes werken, alsook de aandacht wat afleiden.
  3. Zet een beetje tijdsdruk.  Geef je slachtoffer het gevoel dat het niet te lang moet twijfelen of zijn voordeel vervalt.
  4. Maak het hem gemakkelijk: je kan alvast wat acceptatiekruisjes zetten. Of het wat moeite laten doen om te laten aanvinken als het bepaalde condities niét accepteert.  Op mijn zustersite staat een mooi voorbeeldje van hoe onze blauwe vrienden van IBM het aanpakten.
  5. Zit je in de bulkmail- of spambusiness? Allright, een unsubscribe link is wel een beetje wettelijk verplicht, maar dat betekent niet dat je ‘t te gemakkelijk moet maken: laat het maar een beetje zoeken naar die link in je reclamail. Of link naar een soortement profielpagina waar een obscure login nodig is om zijn settings te wijzigen (waardoor het na een aantal mislukte logins vermoeid opgeeft). Of gebruik die unsubscribe toch gewoon als het bewijs dat het slachtoffer alive is en zijn e-mail adres actief!

We zijn met zijn allen soms wat onvoorzichtig in wat we tolereren van de dataverzamelende reuzen, ondergetekende inclusief. En net zoals bij kwaadheid is het soms goed om tot tien te tellen alvorens te reageren met een bevestigende muisklik.

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

53 + = 54

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>