It’s UTMB time!

Logo_UTMBOp vrijdag 29 augustus om 17u30 is het zover! Dan start voor mij hét event van 2014! Tenminste, het event waar ik het afgelopen anderhalf jaar heb naartoe geleefd.

UTMB-gekte begint onschuldig. Je krijgt interesse in het lopen van trails. Dan volgt een ultratrail (langere afstand). Je verdient 2 UTMB-punten na zo’n trail, maar je weet nog niet goed wat die zijn: kan je die inruilen voor diepvriespotjes in de Delhaize? Dus je wordt nieuwsgierig en gaat je wat informeren, ‘t blijkt dus een beruchte wedstrijd te zijn in dit milieu.

Dan verdien je er nog eens 2 op een andere trail. Dat is al 4 punten. Je mag deelnemen aan UTMB van zodra je 7 punten in 3 wedstrijden bijeen kan sprokkelen. Dat betekent nog een 3-punter… Hm… en de bal gaat aan het rollen.

Wat is UTMB?

UTMB staat voor Ultra-Trail du Mont-Blanc. Het is een jaarlijkse wedstrijd met een afstand van 168 km en 9600 positieve hoogtemeters. Topatleten haspelen dit af in een 21 uur; sterfelijken doen daar tussen 30 en 45 uur over. De tijdslimiet is 46 uur, dus met die afstand en hoogtemeters is er geen tijd om een paar uur te tukken tussendoor. Ieder jaar zakken zo’n 2000 deelnemers af naar Chamonix-Mont-Blanc om de uitdaging aan te gaan. Maarre… het is niet zo dat je naar de start kan wandelen en snel even ter plaatse kan inschrijven, er komt een hele procedure bij kijken om te mogen en kunnen deelnemen.

Profil-UTMB-2014

Hoogteprofiel UTMB

UTMB is trouwens niet de enige mogelijke wedstrijd: zo nemen loopmaatjes Timothy Galle en Koen Klingele deel aan de TDS, goed voor 119 km en 7250 hoogtemeters.

Hoe inschrijven?

Sinds 2007 moet je je kwalificeren door een aantal wedstrijden met succes uit te lopen. En laat dat nu net een van de aantrekkingspunten zijn van UTMB: je deelname moet je verdienen, en dat werkt als een rode lap op een stier. Westrijden als de Ecotrails in Parijs en Brussel, en Davos in Zwitserland zijn met hun afstand van ongeveer 80km en hoogtemeters, goed voor 2 punten. Met nog een 3-punter kon ik in theorie dus de vereiste 7 punten halen. Die punten moeten trouwens verdiend worden in de 2 jaar voorafgaand aan de wedstrijd waaraan je wilt deelnemen. Dus voor editie 2014 was dit in 2012 en 2013.

Geprikkeld door dat vooruitzicht ben ik in de zomer van 2013 op zoek gegaan naar een wedstrijd die me nog de nodige punten kon opleveren in hetzelfde jaar, met het oog op een mogelijke inschrijving voor 2014. Dat werd de Tenerife BlueTrail. Ongeveer het eerste wat ik zei toen ik finishte, was: “UTMB, dat doe ik nooit!”

Omdat alles relatief is, en al zeker de uitspraken die je doet na een zware wedstrijd, schreef ik me eind december 2013 in voor de selectie. “Hoezo, selectie?” Inderdaad, het is niet omdat je genoeg sterretjes bijeenharkt, dat je mag deelnemen! Dat zit zo: het maximum aantal deelnemers is 2000. In 2008 waren die 2000 plaatsen ingenomen na een online inschrijving van 5 minuten! De organisatie heeft vanaf dan beslist dat ze een eerlijker formule wilden om de plaatsen te verdelen: sinds 2009 is er een inschrijvingsperiode van een tweetal weken, een soort voorinschrijving. Na die 2 weken worden 2000 nummers geloot uit die lijst. Hoe meer inschrijvingen, hoe kleiner je kans op deelname. Mijn kans voor dit jaar was ongeveer 1 op 3. Ben je niet geloot, dan kan je volgend jaar opnieuw proberen, en wordt je kans verdubbeld. Heb je dan nog geen geluk, dan mag je het derde jaar sowieso deelnemen. Let wel, al die tijd moet je wel de nodige puntjes kunnen voorleggen.

In januari was het dus bang afwachten of het toeval me gunstig was gezind, en… ik was erbij! Vreugde en paniek! Vreugde, omdat je toch wel de nodige portie geluk moet hebben. Paniek, omdat vanaf dan een last op mijn schouders werd gelegd. UTMB loop je namelijk niet zomaar: zware voorbereiding en training zijn een must om dit uit te kunnen lopen. Dat wordt werken…

De voorbereiding

… in theorie

Daarmee was de oogst dus niet binnen, het moest nog allemaal beginnen! Marathonschema’s vind je bij de vleet, maar hoe je deze ultra-mammoet neerhaalt, staat niet netjes in een schema uitgeschreven.

Ik begon met blogs na te lezen van lopers die ‘m hebben beleefd. Doorgaans stonden die vol superlatieven, maar daarom niet persé allemaal positieve… Het ging over diep gaan, sterven, moeten doorgaan als alles op is, met af en toe sprankels van hoop en nieuwe moed. Genoeg materiaal om me af te vragen wat ik me op de hals heb gehaald. Dat werd dus Verboden Lectuur vanaf dan…

Volgende stap: een trainingsplan bedenken. De theorie is eigenlijk simpel: het is een lange afstand met veel hoogtemeters, dus moet er worden getraind op lange afstanden en met grote hoogteverschillen. Maar hoeveel is genoeg? En waar train je die? Met lange duurlopen van 30 km en enkel rondlopen in de Ardennen ging ik er niet komen. Anderzijds, met wekelijks 150 km afleggen ook niet waarschijnlijk, want er zijn grenzen aan de tijd en energie die ik kan opbrengen, en aan de menselijke homp vlees, pezen en botten. Als ik door overtraining geblesseerd raak, kan ik maanden out zijn, en mag ik UTMB op mijn buik tatoeëren.

Het moest dus allemaal praktisch haalbaar en voldoende zijn, en niet teveel. Ik kwam met het volgende plan in krijtlijnen:

  • Een gemiddelde loopafstand van 100 km per week, o.a. te bereiken door:
    1. Tweewekelijkse deelname aan een trailwedstrijd.
    2. Lange duurloop in de niet-wedstrijdweek. Om de week zijn de kindjes bij ons, en het zou niet haalbaar zijn te verwachten dat ik dan ook nog een wedstrijd doe.
  • Crosstraining (fietsen, steppen,…) voor extra kracht- en uithoudingstraining.
  • Core stability oefeningen.

… en in de praktijk

In de praktijk kwam ik net van de kinesisttafel begin dit jaar om aan wat overbelaste pezen te werken. De echte training is voor mij begonnen het laatste weekend van januari. Vanaf dan ben ik begonnen met de wedstrijden. Eerst de planning: we haalde er de online trailkalenders bij en bekeken welke wedstrijden er waren in de niet-kindjesweken. Eerst vooral in Benelux, maar al gauw ook in Frankrijk en Zwitserland. Een eigen kalender werd opgesteld en we hielden de status van de inschrijvingen van de wedstrijden bij. Ik wachtte ook altijd vrij lang met inschrijven, omdat ik nooit zeker wist of er geen blessures zouden zijn. En misschien gingen sommige wedstrijden te hoog gegrepen zijn, en moest ik een stap terug zetten. Enige flexibiliteit in de planning moest dus mogelijk zijn.

In dit huis is er dus veel over wedstrijden gepalaverd. Ik had mijn persoonlijk doel, maar Lieselot deed ook enthousiast mee en dat was voor mij een ferme duw in de rug: telkens ik aan een wedstrijd wilde deelnemen, zat er iemand naast mij die ook zat te popelen om ook mee te doen, soms een andere afstand, maar dat deed er niet toe. Daardoor konden we samen op wedstrijdweekend en was er voor allebei iets te beleven. Na de wedstrijd was er altijd het napraten, soms bij een copieuze maaltijd en een glas wijn, soms in de auto bij de terugtocht (want er was niet altijd de tijd en luxe om er een lang weekend van te maken). Ik heb alleszins het geluk een partner te hebben die me in mijn passie volgt.

Ofschoon het einddoel UTMB was, werden de grenzen ook afgetast tijdens de wedstrijden en ik heb genoten en/of afgezien tijdens de hele opbouw. Over het algemeen kan ik ook zeggen dat dit het Jaar Van De Modder was en begon ik te geloven dat ik een weekdier kon worden.

Een paar memorabele momenten van afgelopen jaar:

  • 23/2 – Trail de la Mazerine: voor het eerst sinds oktober 2013 weer een afstand boven de 50 km. De laatste 10 km waren toen echt zwaar. Deze hebben Timothy en ik samen gelopen en het zou niet de laatste keer zijn dat we samen deelnemen aan een wedstrijd!
  • 21/3 – Jurassic Coast Challenge: 3 dagen stijgen en dalen langs de Engelse kustlijn, elke dag ongeveer een marathon. Prachtige ervaring, wonderlijk mooie omgeving, ook samen met Timo.
  • 5/4 – Limburgs Zwaarste: mijn eerste 100 km-race van 2014 in Nederlands Limburg.
  • 20/4 – Trail de Citadelles: dat was de eerste Franse trail van 2014, deed ik samen met Lieselot en ‘t was een specialke. We waren niet ingeschreven, maar hebben 2 dagen voor de wedstrijd het parcours gevolgd. Ik ging 72 km doen, maar ben ergens rond 52 gestrand wegens pijp uit en duisternis. Dan heb ik ook voor het eerst beseft dat ik misschien wat teveel hooi op mijn vork aan het nemen was. Ook niet ideaal: ver rijden met de wagen en dan meteen beginnen lopen. Veel geleerd hieruit dus.
  • 3/5 – La Bouillonnante: na Citadelles deed ik rustiger aan en ik startte fris aan deze loop en heb helemaal weer genoten van deze 56K-er!
  • 17/5 – Grand Trail Des Lacs Et Chateaux: 90 km in onze prachtige Ardennen. Timothy heeft toen zijn langste afstand gelopen.
  • 1/6 – Transjutrail: een kopje koffie nemen in een tankstation blokkeerde toen mijn rug, waardoor ik uiteindelijk aan de 36 km-wedstrijd deelnam, i.p.v. 72. En wat voor een trail! Het besef dat het trainen van meer hoogtemeters een must is, sijpelde na dit tweede Franse avontuur nog meer door.
  • 15/6 – La Barjo: alweer een ritje naar Frankrijk, deze keer naar de Normandische kust. 89 km goed doorstaan.
  • 29/6 – Marathon du Mont Blanc: de eerste Zwitser en een voorproefje van de omgeving van de UTMB. Het smaakte vooral naar modder en veel hebben we niet gezien van de omgeving, maar het ging goed, ondanks de bakken regen. Voor Lieselot was dat het grote doel voor 2014 en ze is met glans geslaagd.
  • 12/7 – Trail Verbier – Saint-Bernard: ik wilde door mijn huidige grenzen van afstand en hoogte breken om mentaal mijn grens te verleggen (want tot dusver had ik altijd het gevoel alles gegeven te hebben aan het einde van een lange wedstrijd). Dé grote proef voor UTMB dus. 106 km, 7300 hm, en meer dan een volle dag verder met veel geploeter in de modder en regen, maar ik heb het doorstaan, wat goed was voor het vertrouwen.
  • 26/7 – Davos Swissalpine: deze deed ik voor de tweede keer, nu in het gezelschap van gentloopt-vrienden. Alweer met regen en geen verbetering van mijn tijd van vorig jaar, maar ik werd wel sneller in het alpinedeel.
  • 4/8 – Vakantie Tschiertschen: hier heb ik werkelijk genoten van de Zwitserse Alpen: op mijn eigen tempo alleen in de natuur met een mooie mix van het lichaam laten werken en de omgeving proeven. Uitschieter was een dag van 38 km en 2600 hm. Het avondmaal heeft bijzonder gesmaakt toen.
  • 16/8 – UTDF: de eerste editie van officieel de zwaarste trail van België, 100 km en 4235 hm. Ik heb getwijfeld of ik die er nog bij wilde, maar ik zag het als de laatste zware training.  Bovendien wilde Lieselot graag de 50K meedoen. Ik ben heel diep moeten gaan om hier te finishen  (meer dan 14 uur onderweg) en ik hoop dat ik toch nog voldoende uitgerust aan de start zal staan van UTMB…

Qua wedstrijden zit het dus wel snor. Mission accomplished… op dat vlak dan toch.

In de niet-wedstrijd weken ging ik ook voldoende kilometers, en dus inclusief een wekelijkse lange duurloop doen, maar dat liep minder vlot. Ik ben een paar keer gelopen naar Arcelor Mittal (waar ik werk) door ‘s morgens heel vroeg te vertrekken. Of ik deed een lange loop in het weekend, maar ik vond het heel moeilijk om me hiervoor blijvend te motiveren. Deels kwam dat omdat die geaccumuleerde kilometers begonnen door te wegen, en ik merkte dat, naarmate de wedstrijden zwaarder werden, ik het lastiger had om 100 km te lopen in de week die daarop volgde. Tot ik dat op een bepaald moment heb losgelaten en mezelf wat relatieve rust toeliet.

Uiteindelijk resulteerde dat in volgende cijfertjes (vanaf eind januari tot half augustus):LittleSnapper

Een weekgemiddelde van 93 km en een gecumuleerde hoogte van bijna 50 km. Dat bewijst natuurlijk niets, als je je meetperiode maar groot genoeg neemt, kom je altijd uit op grote getallen, maar toch denk ik dat ik qua hoogtemeters, vanuit Belgisch perspectief, niet veel meer zou kunnen oefenen. Er was ook een duidelijke stijging daarin, naarmate de maanden vorderden.

Numbers

Soit, 100 km gemiddeld heb ik niét gelopen, en crosstraining is er niet van gekomen; het zou teveel van het goede geweest zijn. Ook de core stability is niet getraind zoals ik het had gewild, terwijl dat zeker zinvol was geweest.

Veel tijd en energie is er dus ingekropen: was het niet in het lopen zelf, dan was het in het voorbereidend werk voor de wedstrijden, hotels boeken, planning, en bovendien materiaal zoeken en aankopen, want op je strantsloefjes loop je dit niet! Er is een ganse lijst van verplichte items: op vlak van kledij, maar ook bv. 2 hoofdlampjes (omdat het grootste deel van de wedstrijd ‘s nachts wordt gelopen), rekverband, survival deken, meer dan een liter water,… en al die zaken draag je mee op de rug, dus ik moest ook wennen aan het lopen met een rugzak. Ook een aanrader: poles, stokken om te assisteren in het klimmen en dalen. Ten slotte, en niet in het minst: goede trailschoenen die je voeten ook nog genoeg ondersteunen in de latere uurtjes. Oh, en een sporthorloge met batterijen die het een ganse wedstrijd uithouden.

De wedstrijd

29 augustus start ik dus om 17u30. We reizen een paar dagen vroeger naar daar, om de autorit niet meer in de benen te hebben en al een beetje te acclimatiseren. Misschien ook om de sfeer op te snuiven en alvast goed te stressen ;-). Ik heb een trailboekje gemaakt (met dank aan trailbook.fr), heerlijk ouderwets, analoog afgeprint op papier. Het boekje splitst de route op in 17 etappes, met telkens een hoogteprofiel en de verwachte afstand en hoogte voor die etappe. Ik hoop dat zo’n indeling de afstand “behapbaar” maakt.R0093492

Vanaf dan is het koffiedik kijken. Blijft het droog? Op dit moment ziet het er vrij rooskleurig uit, maar het kan vlug veranderen in de bergen. Het ziet er ook naar uit dat mijn collega’s van de TDS minder geluk hebben (die starten woensdagochtend al); ik hoop alleszins dat ze het weer niet moeten beleven zoals ik in Verbier deed…

Hoelang zal ik erover doen? Geen flauw idee… De tijd die ik erover doe, interesseert me op zich niet, want de finish halen zou voor mij al het summum zijn. Toch, hoe sneller ik die finish haal, hoe minder uren ik onderweg moet zijn, en korter is beter. De enige zekerheid die ik heb, is dat ik er niet meer dan 46 uur zal overdoen, want dan ben ik onderweg al uit de race geplukt.

Oh ja, nog vermeldenswaardig: van C+, de groep van gentloopt die ik coach, kreeg ik begin van de zomerfit een ondersteunende 3D-kaart van de omgeving (inclusief de Mont Blanc wandelroute die voor 90% overeenkomt met UTMB, en een toepasselijk, aanmoedigend kaartje. Ik was aangenaam verrast en sprakeloos. Mooi!

R0093494

En daarna?

Als ik het haal, zal ik van het asfalt worden geschraapt, ontsmet en in een hemels zacht bedje worden gelegd. Vervolgens zal ik alles opvreten dat binnen een straal van 2 meter ligt. En daarna: tijd voor rust en de lange afstanden laat ik dan wel een poosje ongemoeid. Wie weet val ik na de euforie (indien van toepassing) ook in een zwart gat. Maar ook dat overleven we dan wel :-).

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

3 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

+ 31 = 38

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>