UTDF ofte UltraTrail Des Fantômes is geboren – zware bevalling en uit de kluiten gewassen boreling

Wat voorafging

Davos

Ik plant mezelf nog eens achter ordinator en tokkelbord: even wat tijd maken om de recente sport(el)inspanningen digitaal te bestendigen! Na het werk van lange adem in Verbier volgde de tradionele Swiss Alpine K78 in Davos: misschien wat vroeg om over een traditie te spreken, maar het was toch mijn tweede deelname ;-). Vorig jaar was het prachtig weer en de onderweg aangeboden sponsjes deden toen deugd; dit jaar waren we zelf het sponsje. Ik weet niet wat het is met 2014, maar zet een berg en daarop een wedstrijd voor mij, en er loopt water af. De wens om het droog te houden werd ook deze maal schielijk genegeerd: God bestaat niet. Of God bestaat wel, maar het weer delegeert Hij (of Zij) naar een ongemotiveerde collega. Of Hij houdt zich niet bezig met de luxeproblemen van een veld eerste-wereld-buroplanten die vinden dat ze overdreven moeten bewegen om dat zittend gat te compenseren.

Bon, ‘t weer was wat het was, en daarover neuten hielp niet, dus we hebben het doorworsteld (ook proficiat trouwens aan de voltallige delegatie (ex)gentlopers, voor zowel K78 als K42!). Voor wie voor volgend jaar een uitdagende trail zoekt om te bestieren: persoonlijk vind ik ‘m mooier (en ietwat zwaarder) dan de Marathon Du Mont Blanc: enthousiaste supporters, prachtige landschappen (maar de wolkenslierten gooiden wolk in het eten) en een gevarieerd en zwaar parcours. K78 start snel (meer dalen dan stijgen), maar wie begint te denken dat het een makkie wordt, wordt na 30-40 km wel met zijn neus op de feiten gedrukt: dit zijn de bergen, maatje! K78, K42 en K21 zijn aanraders, C42 is te vlak en K30 te bergaf (doe dan liever K21 als je een uitdaging wilt). Meer info over de verschillende races op deze locatie.

Tschiertschen

Tschiertschen is geen raceplek, maar was onze zomervakantiebestemming voor dit jaar. Alweer in Zwitserland en bij het zien van zoveel bergschoon gingen de kuiten spontaan opspannen!

IMG_0282

 

Vanuit een sympathiek Hollands hotelletje werden de wandel- en loopduiven gelost met een busje: om de dag trokken we op trailverkenning! En ik heb genoten van elke minuut! Fabuleuze landschappen! Topje-van-de-wereld-gevoelens! Diepe liefde voor de natuur! Ik heb wat tjoepen bestegen: Swarzhorn, Weisshorn, Gürgaletsch,… en dat allemaal op een flink, maar vooral: op mijn eigen tempo. Geen externe druk en toch met veel plezier jezelf buiten adem jagen, om dan het volgende moment dankbaar plaatjes te schieten of een koe over de bol te aaien.

IMG_0290

 

Enfin, de laatste 2 loopjes was het genieten wat minder, want dan kwam de regen spelbreken: gedaan mooie zichten, en welkom modderploeteren, maar dat heeft de totale pret niet gedrukt.

IMG_0310

 

UTDF

UTDF is nieuw: dit moet de zwaarste trail worden van België en zou elke 3 jaar worden georganiseerd. De Ultratrail Des Fantômes klikt de Trail Des Fantomes en La Bouillonnante aan elkaar tot één groot lange-afstand-trailfeest (goed voor 3 UTMB-sterren). 100 km en 4235 positieve hoogtemeters zijn dan ook indrukwekkende cijfers voor ons relatief platte land.

16 augustus 2014 start de eerste editie. Om 4u ‘s morgens… Klote! Natuurlijk moet er vroeg worden gestart om niet ‘s nachts te finishen, maar als ik zo vroeg uit de veren moet, ben ik gegarandeerd een wentelteef die om het half uur checkt hoe weinig uurtjes hij nog voor de boeg heeft. De gite waar we logeren is een paar kilometer van de start verwijderd, dus ook Lieselot wordt uit haar slaap gerukt om me aan een lift te helpen. Zij kan straks nog terug, want de start van haar 50 km is pas om 11 uur. Hmf, jaloers…

Ruim (ahum) een kwartier voor start meng ik me tussen de ruim honderd aanwezigen die met een mengeling van nervositeit en sufte aan de start rondtrappelen. Bekende gezichten: Fred Coppens, die ik ontmoette in Engeland, en Philippe Levy, ex-gentloper, en steeds passioneler trailend. Voor hem is het zijn eerste 100 km-trail! We wensen elkaar vlug succes en hopla, ‘t is begonnen!

De volgende 20 km wordt een geploeter in de mistige, regenachtige duisternis! Caramba! Net toen ik dacht bij de Zwitsers een portie ervaring te hebben opgedaan, word ik weer met de voetjes op de grond gezet! Of beter, de voetjes glijden weg, een keer of vijf op twee uur tijd. Ellebogen raken geschonden, mijn schouder krijgt ervan langs, ik ga op de buik en op de kin en de eerste banaan die ik daarna eet, kauwt bijgevolg bijzonder moeizaam met een pijnlijk kaakbeen.  De oorzaak: de aanhoudende regen heeft de ondergrond verrassend glad gemaakt. Boomwortels en rotsblokken doen ons stuiptrekken en molenwieken. Vrolijk word ik er niet van.

Ik sluit een poosje aan bij een groepje van 3 à 4 man die een gedreven vrouw volgen, maar ik raak die kwijt na een verwarrende lus met misverstand veroorzakende pijltjes en bordjes. Oh well… ook goed, mijn eigen tempo dan. In het eerste deel van de race zijn een paar oversteken van de Ourthe gratis inbegrepen. Dat klinkt misschien onaangenaam, maar dat zijn spannende en verfrissende momentjes. Een beetje uitkijken wel dat je niet onderuit glijdt, maar eens je aan de overkant bent, drogen de voeten redelijk snel. Enfin, droog houd ik ze toch niet, want er zijn genoeg plassen om over de ganse afstand een zekere graad van zompigheid te behouden.

Bijzonder aan de trail is wel dat de organisatoren Vlamingen en Nederlanders zijn, wat het deelnemersveld verrassend nederlandstalig maakt. Dat bekt iets gemakkelijker tegen medelopers en het luisteren naar de loopavonturen van anderen vult de lange uren. Er is bv. het Nederlands lopersduo Berry en zijn vriend Man-Met-Garmin (naam onbekend). Berry is hoorbaar vanop een kilometer afstand en loopt en vertelt met een enthousiasme dat me zin doet krijgen te vragen welke pillen hij gebruikt en waar ik die kan krijgen! We worden al pratend (en ik vooral luisterend) een groepje van 4 en het gaat goed, tot we aan de volgende drankpost kom, waar ik mijn drinkzak moet vullen, omdat die blijkbaar lekte, en dat neemt tijd. Weg Berry en co.

Dan maar alleen verder, en zeker vanaf kilometer 50 begin ik meer en meer alleen te lopen. De tijd tikt traag voorbij, Lieselot is ondertussen ook aan haar race begonnen en ik wens dat ik al mocht stoppen. Oja, het parcours is zwaar: vaak gaat het door hoog gras, of langs oevers van de rivier, over wortels, stenen, onder omgevallen bomen,… waardoor ik constant op mijn hoede moet zijn om niet weer te vallen en snelheid maken is moeilijk zo. De omgeving is mooi, maar veel kans om rond te kijken is er niet als je niet op je tanden wil eindigen.

IMG_0485

 

Ik hàd wandelstokken, maar die ben ik domweg vergeten bij post 45 km. Die zoek ik na de wedstrijd dan wel weer bij de verloren voorwerpen. Niet dat de stokken onontbeerlijk zijn, maar op sommige gladde hellingen mis ik ze wel. De kilometers gaan traag voorbij en zijn bijzonder variabel bovendien, want ik heb mijn Polar op low power GPS gezet, wat betekent dat er maar elke 60 seconden een locatie wordt geregistreerd, dit om de batterij te sparen. Daardoor maken de geregistreerde kilometers gekke sprongen: volgens mijn horloge zit ik altijd verder dan waar ik in realiteit nog maar ben. Onbetrouwbaar als de pest op die manier… (ik zal eindigen met 113km op de teller).

Nog voor post 74 km komt een horde frisse(re) lopers me vervoegen die van rechts een brugje komen overlopen. Dat zijn vijftigers! (niet de leeftijd, maar de afstand) Hun frisheid brengt weer nieuw leven in mijn benen en het is opvallend hoe de luitjes van de kortere afstanden de honderdjes aanmoedigen. Dit is trouwens over het algemeen een heel sociale, behulpzame, kameraadschappelijke trail, vermoedelijk ook omdat het voor iedereen een ploeterfestijn is, ongeacht de afstand die je doet. Nog verder in de wedstrijd komen de nog frissere hoenen van de 26 km mee snellen. Ook van hen krijgen de honderdjes het nodige “Respect!” toegeroepen, al vind ik dat élke afstand en iedereen die zijn eigen grenzen durft verleggen, respect verdient. Maar toch leuk :-).

IMG_0488

 

Het is moeilijk om over te brengen hoe meer dan tien uur onderweg zijn, voelt voor het lichaam. Mijn gestel kreunt, de knieën werken tegen in de afdalingen, de voeten voelen doortrapt, de onderrug stuurt signalen, de benen voelen opgebruikt, de handen slapen. Doorgaan, doorgaan… ik ben een machine, ik ben een locomotief. Dat zijn de rare gedachten die spontaan uit de geest ploppen. Tussendoor doet het ook nog een buitje, maar veel indruk maakt dat ondertussen niet meer.

Ik raak aan de praat met een medebelg-en-honderder in knalgroen (behoudens zwarte moddersporen op het zitvlak, maar die heeft ondertussen iedereen). Ik moedig hem aan om were wat te lopen, want hij schakelde over naar wandelmodus, en omgekeerd moedigt hij me aan om het goede voorbeeld te geven en te blijven lopen. We voeren kleine gesprekjes, zeveren wat, lachen met ons miserie en dat heet dan het wonder van de gedeelde smart: it still hurts, maar we kunnen onze gedachten verzetten en we moedigen elkaar aan om aan een goed tempo te blijven doorgaan om een einde te maken aan de pijn.

Na km 95 is er nog één ferme klim en vanaf dan is het relatief aangenaam afdalen naar de finish. De kilometers gaan wel steeds trager, maar de finish lonkt! Op een paar honderd meter van het einde worden we nog eens door de Ourthe gedwongen, maar daar staat aan de overkant een joelende groep supporters, wat dit tot het mooiste moment maakt van de race! Uiteindelijk ben ik tegelijk met mijn groene maat geëindigd na 14u38. Pfjew! Dit was een loodzware wedstrijd waar ik dieper ben moeten gaan dan ik had verwacht!

IMG_0491

 

Nu is het nog wachten op Lieselot die met kniepijn sukkelde! Ze had even getwijfeld of ze nog wel door wilde gaan, maar haar kennende kon ze dat niet over haar hart krijgen, en dus stevent ook zij naar de finish af; ze eindigt met pijn maar met een glimlach!

Achteraf hoor ik dat Philippe helaas noodgedwongen moest stoppen: een verkeerde val rond km 75 met een bots op het hoofd, maakte verder lopen onmogelijk. Heel jammer: iemand die 75 km ver geraakt, zou uiteindelijk wel gefinisht zijn. Ik wens hem volgende keer meer geluk.

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

2 Comments

  1. Wat een prachtige blog heb jij, man !
    Veel succes op de UTMB, we duimen voor jou.
    Misschien tot op een volgende trail.

    Frank

    Post a Reply
    • Dankje, Frank, mooi compliment om te horen van een échte atleet :-).

      Post a Reply

Trackbacks/Pingbacks

  1. It’s UTMB time! | BizzyBee's BeeLife - […] – UTDF: de eerste editie van officieel de zwaarste trail van België, 100 km en 4235 hm. Ik heb …

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

− 4 = 2

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>