Trails in Motion (6)

Vandaag is Trails in Motion, een filmfestijn voor de natuurliefhebbende loper. We hebben op voorhand tickets gekocht en een herschikking van de kindjes geregeld, zodat we een kijkje kunnen gaan nemen. Feyo gooien we bij de scouts, Kamiel dumpen we op een verjaardagsfeestje en mijn ma mag nog eens de geneugten proeven van het gezelschap van een klein ukkie. Terwijl we tegen de klok aan het racen zijn richting festival, bedenk ik wat een prachtig weertje het momenteel is. En hoe leuk het zou zijn om nu een eind te gaan lopen, in plaats van naar filmpjes over het lopen te kijken.

Na het negeren van een parkeerverbod (“Ok, vandaag valt midden in de aangegeven van-tot verbodsdatum, maar dat heeft duidelijk met verbouwingen te maken, maar het is zondag, dus zal er wel niet verbouwd worden vandaag, niet?”) kunnen we vlakbij parkeren. We zijn net op tijd om het voorwoord te missen en worden meteen in de actie gegooid. Enfin, na wat schermutselingen met de geluidsinstallatie dan, want er is eerst beeld zonder klank.

Er worden in mijn ogen vier soorten films getoond. Om te beginnen volgen we de heel concrete raceverslagen. Iemand wil een recordtijd op de Colorado Trail lopen. We kunnen zijn aftakeling proeven van dag tot dag, we zien zijn zorgzame vrouw die zich heeft neergelegd bij de waanzin van haar man en er toch ook niet helemaal gelukkig mee is. Maar een vent aan de drank is ook wat. De beelden zijn niet de spectaculairste, maar wel eerlijk. Ik onthoud dat je na een week van elke dag een kilometer of 80 lopen en anderhalf uur slaap, je er als een zombie gaat uitzien. En hoe grappig het is om op dag 5(?) de loper die hem (één dag) gezelschap houdt al de moeite van de wereld moet doen om ‘m bij te benen.

Dan zijn er de promofilms van bedrijven zoals Salomon. Kilian Jornet filosofeert even enthousiast als onverstaanbaar over de schoonheid van het trailrunnen. Oneliners van de trailhelden worden afgewisseld met prachtige slow-motion beelden of waanzinnige afdalingen. Stijgen gaat altijd snel, wandelen doen de heren nooit. Indrukwekkend is het alleszins, maar tegelijk verschilt het te sterk van de trailwereld die ik ken. Als deelnemer schalt er geen heroïsche muziek, zien we onszelf niet van bovenuit in het landschap en krijgen we geen close-ups van onze door de modder plenzende voeten. In die reeks hoort ook de reportage over Anton Krupicka (Buff-man) thuis: fotogenieke vent, hippie-mentaliteit, maar Amerikaans: veel commerciëler dan het allemaal lijkt. Toch moest ik grinniken om zijn zwarte teennagels (of wat er van overblijft) en gespleten grote teen. Die leken wel authentiek.

Er worden korte clips getoond van ordinary people die het plezier van het lopen bejubelen, zoals de vrouw die de schoenen aangordt in Noord-Wales. De hond heeft ook een backpack en vergezeld haar. De natuurbeelden zijn adembenemend, en de goesting druipt van het scherm. Op die momenten beginnen mijn stilzittende benen nerveus samen te trekken.

Tenslotte zijn er de promofilmpjes over een specifieke race, zoals eentje in Borneo. Junglepaden volgen, langs pittoreske dorpjes passeren, tot aan je middel door rivieren waden, gammele brugjes oversteken,… en tegelijk van een fabelachtig landschap smullen. Waarschijnlijk ook in een warm en vochtig klimaat, maar vanop het comfort van mijn stoeltje, ziet het er allemaal onversneden plezier uit.

Er wordt afgesloten door Steven Sleuyter, maar tegen dan heb ik zoveel over trails gezien en gehoord dat ik snak naar een pintje. Het was mooi, maar de beste manier om trails te ervaren, is niet vanop een stoel. Ik kreeg vooral zin om in de bergen te zijn.

– 601 words -

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

− 4 = 2

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>