Fury (27)

“Fury” is een oorlogsepos, waarvan we afgelopen weekend dachten dat dit een must-see movie was (8,1/10 op de gerenommeerde site van IMDB!). We hebben ons geen moment verveeld (al zat er niet altijd evenveel vaart in), maar mocht ik er nu een score moeten aan geven en 5 sterretjes is het maximum, dan… 3. Met de rupsbanden over de sloot. Als je ‘m willens nillens toch nog wil gaan bekijken, lees vooral niet verder, want ik kan geen meningen spuien zonder concreet te worden.

Kort samengevat gaat het verhaal als volgt: Brad Pitt is de baas van een (Sherman)tank (de “Fury”), en samen met een kliekje ruwe mannen, vervult hij levensgevaarlijke en strategisch belangrijke opdrachten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, als den Duits al helemaal is teruggedrongen naar zijn land.

Waarmee heeft Fury sterretjes verdiend? Het gevoel van claustrofobie in die beperkte ruimte wordt heel tastbaar gemaakt; het doet denken aan een onderzeeër, maar dan boven water en op  het land, jeweetwel. Ook de machtige scene waarbij drie Amerikaanse tanks het moeten opnemen tegen een Duitse Tiger tank doet denken aan een duel tussen onderzeeërs. Twee van de tanks van de goeie worden vernietigd door de Tiger, en de Bradmobiel kan maar met moeite het monster uitschakelen. Achteraf las ik dat de Tiger tank wel degelijk superieur was aan de Amerikaanse tanks, en dat de Amerikanen liever een gevecht vermeden met zo’n tijgertje, omdat er gegarandeerd doden te sprokkelen vielen aan hun zijde. En dat je met meerdere tanks moet zijn om een Tiger uit te schakelen; zijn zwakke plek is blijkbaar zijn kont, en door wat strategisch over en weer gerij met meerdere tanks, kan je die bereiken. Bij een draak moet je ook op zoek naar de zwakke plek.

Nog bezienswaardig: de lange scène met de jonge soldaat en het Duitse meisje, waar een soort van instant romance bloeit (dat heb je met die rondkolkende adrenaline in oorlogstijd, en de ontlading bij bevrijdingen) en de dreiging die er wat later hangt als de tankvrienden erbij komen zitten om een omeletje te eten; de spanning is de snijden met mes en vork.

Dan komen de vraagtekens: de muziek past als een tang op een varken; veel te bombastisch en wegjagend van het gevoel van realisme dat de regisseur tracht te creëren. Er was één kippenvelmoment: de Duitsers die marsmuziek zingen, terwijl ze nietsvermoedend, maar in grote getale op weg zijn naar onze vrienden. Zoveel enthousiasme, zo laat in een al met zekerheid verloren oorlog voelt maniakaal gevaarlijk en onrustwekkend. Dreigende vrolijkheid.

Als kogels worden afgeschoten, gaat dat gepaard met laser lichteffecten, meer Star Wars dan World Wars. De Duitsers schieten zelfs met andere kleurtjes dan de Geallieerden. Leuk om naar te kijken, daar niet van, maar afbreuk doende aan het realiteitsgehalte.

Ik zou het nog allemaal kunnen slikken als een toepasselijk driekwart liter Cola, ware het niet dat het laatste half uur van de film zodanig van de pot gerukt is, dat het alleen maar storend werkt. Hollywood trekt alle registers open. Eerst en vooral krijgen onze helden een missie voorgeschoteld, zo zwaar dat het doet vermoeden dat het einde van de oorlog in handen wordt gelegd van die ene tank. De Fury moet een strategisch kruispunt bewaken waar den Duits zal passeren. Rijden ze toch wel hun rupsband lek op een mijn, zeker? Terwijl ze die proberen te herstellen, omdat Touring op zich laat wachten, komen er een paar honderd Duitsers goedgemutst afgemarcheerd, inclusief bazooka’s, antitank en pantservoertuigen (maar geen tanks, godzijdank).

Het team besluit, mits wat gezonde twijfel, in hun tank te blijven wachten, met de bedoeling op het gepaste momente zoveel mogelijk Duitsers uit de weg te ruimen, zich heel bewust van een zekere dood. Nu wordt het helemaal dolletjes: eerst en vooral wordt het in een mum van tijd donker, heel merkwaardig… Die tank staat daar dus stil, onze supermannen maaien handjesvol Duitsers neer, terwijl de Duitsers er omgekeerd maar niet in slagen deftig op de tank te mikken. Veel moffen vluchten in een huis vlakbij, dat met een paar obussen de lucht in wordt geblazen (dom van de Duitsers om daar massaal in te schuilen!). De munitie in de tank is op? Geen probleem, twee rookbommetjes, vlug de kisten binnenhalen, en er is verse! De Duitsers zien dus dat er rook wordt gemaakt rond de tank, weten hem daarom opeens niet meer te vinden(?) en stoppen met schieten(?). Met de bazooka’s wordt er ook alleen maar naar elkaar geschoten, zo lijkt het. Hoe Duitsland er ooit in slaagde Europa onder de voet te lopen, het is een raadsel.

Er is maar één pientere scherpschutter die erin slaagt BP uit te schakelen. Vanaf dan gaat het de Duitsers voor de wind, want Rambo is niet meer. Toch slaagt de jongste van de bende good guys er in om via een luikje onderaan de tank naar buiten te slippen en daar stil te liggen wachten tot de vijand weggemarcheerd is. Hij wordt opgemerkt door een Duitse soldaat met piellamp, die, nadat hij tweehonderd van zijn vrienden zag sneuvelen door toedoen van o.a. die gast in de modder, het enige logische doet: eens glimlachen naar de knaap en voortwandelen… Tojnk?

Je kan Fury altijd eens op een koude winteravond huren, als licht vermaak, maar verwacht vooral geen realistisch schouwspel.

– 880 words -

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

+ 20 = 30

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>