Trailweek Zwitserland – dag 4

Op het oorspronkelijke programma staat een ochtendloopje gescheduled, enfin, meer een nachtloop: doel is de zonsopgang mee te maken op de top van de Gürgaletsch. De zon gaat op om half zes, dus dat betekent toch om vier uur vertrekken om de top tijdig te bereiken. Dat reduceert meteen het aantal kandidaten tot drie: de rest ziet het niet zitten om op een ontiegelijk uur uit hun nest te kruipen. De helden van de dag zijn Michiel, Xavier en Jeroen. Ikzelf word helemaal warm van de gedachte, maar mijn knie schreeuwt om rust en kan het momenteel niet aan. Dan geef ik die liever een dagje rust, in de hoop morgen aan een voor mij nog onverkende route  deel te nemen.

Om zeven uur vallen de duiven op het terras: Xavier en Michiel arriveren, kort daarna gevolgd door Jeroen. Hun verslagje: heel koud, zelfs met handschoenen, pittig om de dag mee te starten, en het was een kwestie van minuten of ze misten de zonsopgang op de top. Het fotomateriaal is prachtig, zodat de slapers ook een idee krijgen van hun indrukken. Ik vermoed zelfs dat veel wandelaars het verhaal hebben gehoord, want door hun enthousiasme wordt dit met luide stem gedeeld op het terras van het nog slapende hotel.

Na het ontbijt willen Ineke, Sylvie, Paul-Henri en… Xavier ook naar de top. Jawel, voor Xavier mag het nog iets meer zijn! De rest vertrekt met de wagen naar Chur. We doen een koffieterrasje, verwaarlozen de parkeermeters (“Het zou moeten lukken…”) en bij terugkomst aan de wagen is het gelukt: 40 Zwitserse schijven aan ons laars gelapt.

Op naar het zwembad, met ligweide, glijbanen, ijsjes, drank,… en vooral nietsdoen! Eens terug in het hotel blijkt dat ook de berglopers een aangename dag hadden: ze zijn blijven kleven aan een bergcafeetje met terras, en na de middag deed ieder zijn eigen ding.

‘s Avonds wordt het tijd om nog eens iets af te vinken op het programma: een presentatie over voeding, aangevuld door Wijnand, leg ik voor aan het gezelschap. Tijd om me er in te verdiepen, had ik niet, dus het wordt een voorleeslesje en een open discussie, want er zitten best wat voedingsspecialisten in de groep. Maar dat is prima! Alleen als ze teveel onder elkaar receptjes beginnen te delen, moet ik iedereen weer bij de les roepen.

Met een tevreden rust dommel ik in halfweg een afleveringetje Breaking Bad op de iPad. Ik droom van een uitgeruste, pijnloze en sterke knie (‘t is te zeggen: in werkelijkheid droom ik over vergeten materiaal om te kunnen lopen, een gesmolten gsm met een hoek uit gebeten, enz…).

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

+ 84 = 92

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>