Waarover gaat dit?

bizzybeeOver bijen, zeker? Mnee, die bijen in de titels, dat is een verhaal apart. Toen ik zelfstandig werd, back in 2002, zocht ik een nickname dat bij mijn eenmansbedrijfje paste. Ik vond bizzybee wel ijverig klinken.  Het kon ook Busybee geworden zijn, maar daar klinkt het actief zoemen niet zo in door.  Bizzybee dus, en bijhorende www.bizzybee.be – al die b’s en zzz’s samen, dat bekt nogal vlot. Een waarschuwing: klik niet door naar die site, want hij staat boordevol interessante informatie… als je een beetje een IT-nerd bent die zich beroepshalve bezighoudt met IBM Notes. Als je buiten die beperkte doelgroep van een paar honderd wereldburgers valt, is er vast iets interessanter te lezen op Tinternet. Bizzybee is dus een technische blog, waar ik af en toe nog tips en tricks toevoeg.

Om daarnaast ook wat ontwerpskills te demonsteren, creëerde ik de zustersite www.beesign.be (ik was helemaal op dreef rond de bijenwoordspelingen). Momenteel bestaat die site nog, maar eerder als een soort van grafische ruïne: de ontwerpjes zijn pakweg de laatste 10 jaar niet meer geüpdatet. Terwijl ik het toch heb over overgebleven karkassen op het internet: www.duvelke.com was mijn allereerste blog en integraal gewijd aan kleine Feyo, die ik toen de passende ondertitel The Cutest Antichrist gaf. Het vertelt de avonturen van baby Feyo, helemaal vanuit zijn gezichtspunt, en hoe hij de volwassenen in het ootje neemt.  Vooral de naïeve ouders dan. Om een breed en internationaal publiek te bereiken, schreef ik in het Engels. Dat belette de ruim 10 lezers niet om bijna dagelijks Feyo’s capriolen te volgen. Oh ja, ik schreef dus in het Engels voor een exclusief nederlandstalig publiekje. Maar elke dag een nieuw artikeltje ophoesten, werd op den duur onhoudbaar, dus het schrijven stierf een stille dood. Toch is de site nog het uitchecken waard, en hopelijk is dit een mooi aandenken voor Feyo.

Bon, de bijen dus. Bizzybee en beesign had ik al, maar ik speelde met het idee van een wat luchtiger blog te starten over de dingen die me bezighouden, waar ik me vragen over stel en die misschien ook voor anderen interessant kunnen zijn. Kennis delen zit beroepsmatig in mijn aard,… eigenlijk niet alleen beroepsmatig. Ik geef gewoon graag dingetjes door waar ik enthousiast over ben en ik hoop dat dit enthousiasme aanstekelijk werkt. Wat ik had geleerd uit mijn technische blog: ik probeerde op mijn eigen manier problemen op te lossen, en soms is dat gebaseerd op de kennis van anderen, maar soms vond ik een nieuwe aanpak, of gaf ik op een bepaalde manier een twist aan de gevonden kennis, zodat het weer voor anderen interessant werd. Het is overigens helemaal niet zo dat bloggen eenrichtingsverkeer is: vaak kreeg ik informatie terug, of suggesties voor een alternatieve aanpak, die dan weer voor mezelf ook leerzaam was. Bloggen is geven en nemen. Om in de bij-o-sfeer te blijven, maakte ik er beelife van. Het is een contrast met het busy in bizzybee. Wat ik doe als ik niet druk aan het werk ben. Dat blijkt nu ook niet helemààl te kloppen, want het is niet altijd druk als ik aan het werk ben, en het is niet altijd ontspanning alom in de vrije tijd.

genen

Het breintje achter beelife, ik dus, is Martin Vereecken, dat had ik precies nog niet vermeld. Feyo is mijn zoon en bevindt zich op de boeiende en energieslorpende valreep van de puberteit. Mijn levenspartner en doorgaans zielsverwant is Lieselot, en die had al de 2 knulletjes Kamiel en Leon. Op het ogenblik van schrijven respectievelijk net 7 geworden en naar 5 aan het afstevenen. Ik zie ze allemaal graag. Ons zootje ongeregeld wordt met de term een nieuw samengesteld gezin aangeduid. Vroeger heette dat: in zonde samenleven.

cat

Daar komt nog bij: perzische kat Starlight, die hier een jaar te gast was, maar zich ondertussen een plaats binnen de kudde heeft verworven. Dit alfamannetje heeft zich de designzetel toegeëigend, vraagt minstens 3 x daags om uitgelaten te worden (tot hij je platgemiauwd heeft), is allesbehalve sociaal en gaat in je buurt altijd met zijn achterste naar je toe zitten. Kortom, we bewonderen en benijden stiekem de flair van ik-doe-alleen-waar-ik-zin-in-heb-en-ik-trek-me-geen-r**t-aan-van-de-ander in hem. Dat is zijn bestaansreden binnen ons gezinnetje. En het feit dat, als je hem streelt, hij uitvoerig begint te spinnen en met zijn nageltjes trekt, waar je dan een soort plaatsvervangend deugd van hebt. Iets in ons onderbewustzijn wordt blijkbaar geprikkeld, waar hij gretig de voordelen van sprokkelt.

gadget

Waarover gaat de site dan? Alles wat bij mijn leefwereld hoort. Niet zozeer het werk zelf, maar hoe ik werk. Ook over lopen, een aanwezige passie. Over fotografie, een sluimerende passie. Over voeding, in het verlengde van de loopgekte dan. Over apps en gadgets, prullen die het leven gemakkelijker of gewoon leuker maken. Sporadisch wat gefilosofeer over wat mijn levenspad kruist, ter leering ende vermaeck. Moet je een sportfanaat zijn om de blogjes te lezen? Niet persé, naar het schijnt, al is het waarschijnlijk wat herkenbaarder als dat eveneens jouw natuurlijke biotoop is.

Sport

Mijn eerste loopje dateert van rond mijn 16-17 jaar. Mijn eerste beenvliesontstekingetje ook :-). In die tijd was lopen=stampen met slechte schoenen op betonnen straatjes. Het is sinds die tijd min of meer een rode draad in mijn leven gebleven. Er waren periodes met geen of weinig lopen, en altijd bleef het wel bij dezelfde maximumafstanden. Beter lopen bestond er voornamelijk in 5 à 10 km sneller proberen lopen. Ik was de 30 gepasseerd toen ik de eerste mens in levende lijve tegenkwam die een heuse marathon had gelopen: ik hing aan zijn lippen. Die dag is er een zaadje gepland dat onder de oppervlakte bleef, gesmoord door praktische overwegingen: wanneer train je voor zoiets? Hoe kan ik dat volhouden alleen? De marathonmens had een beeld geschetst waarin het op relatief korte termijn moest mogelijk zijn te trainen voor een marathon.  Je moest wel bereid zijn 5 x per week te gaan lopen, soms uren aan een stuk. Fjew. Pas jaren later, toen een vriendin me vroeg of ik geen zin had om gentloopt.be te vervoegen, begon dat marathonzaadje te ontkiemen.

Het groepsgevoel en de vaste trainingsmomenten maakten de voorbereiding draaglijk. De groep zorgde ervoor dat we elkaar motiveerden en aanmoedigden. Toch liepen de voorbereidingen niet zonder slag of stoot, want door een overbelastingsblessure kon ik het schema dat ik voor ogen had, niet rimpelloos volgen. Toch was mijn eerste marathon uiteindelijk gedrenkt in euforie: het was gelukt in een mooie 3u48! En al snel: what’s next? In een zotte bui schreef ik me in voor Ecotrail Parijs van 80km, een klein half jaar na mijn eerste marathon. Sindsdien liep ik een aantal marathons in wedstrijd, maar de liefde voor de trail was geboren… Trail bevat voor mij een vreemde mengeling van genieten van de natuur, de omgeving, de rust, en het verleggen van grenzen.

Heb ik altijd zin om te lopen? Geniet ik altijd? Neen. :-)

loophistoriek

Coaching

Sinds de zomer van 2012 ben ik coach bij gentloopt.be. Ik was dankbaar voor wat de club me had gegeven, en ik wilde iets terugdoen. Ik hoopte iets te kunnen betekenen voor anderen die door dezelfde microbe zijn gebeten. Ik hoopte ook dat ik ondertussen voldoende ervaring had opgedaan om een groep te leiden. De begindagen waren niet gemakkelijk. Aan mij zag je het niet, maar er kwam toch best wat stress op me af. Het zorgeloze meelopen was ingeruild voor het volgen van een parcours (voor iemand die in de categorie “oriëntatie” achteraan in de rij stond), het aangeven van de juiste snelheid, het zorgen voor een groep, het beantwoorden van allerlei vragen. Trainingen vergen voorbereiding, je dient je te informeren, en het moet ook nog allemaal wat plezant blijven voor iedereen. Twee jaar later gaat het allemaal wat vlotter en ik probeer van de ontstane ruimte gebruik te maken om een zekere luchtigheid en speelsheid te behouden in de trainingen. Het is ten slotte “maar” lopen, nietwaar? Samen met de hulpcoach tracht ik leuke trainingsvarianten te bedenken.

Gaat het coachen altijd vlot? Neen :-).

blessures

Voeding

Lang waren sport en voeding voor mij twee gescheiden werelden. Niet dat ik me ganse dagen bejunkvoederde, maar ik vond het niet belangrijk om op te letten voor een wedstrijd of de kilootjes heel nauwkeurig in de gaten te houden. Dat was tot een UZ-medewerker me aanraadde een vijftal kilo’s af te vallen om de volgende Ecotrail beter te kunnen beteugelen. Ik volgde zijn raad op, verdiepte me in voeding en ondervond dat sommige wetmatigheden gewoon werken. De kilo’s verdwenen op een gezonde manier en de wedstrijdresultaten gingen er drastisch op vooruit.

Eet ik sindsdien altijd gezond? Drink ik nooit alcohol? Neen :-).

koffies

Fotografie

Ik noem het een sluimerende passie, omdat die wel helemaal aanwezig was ten tijde van de cursussen aan het KISP. Dat werkte zo: je kreeg huiswerk mee, en daar kroop toch best wat tijd en energie in. Met de tijd en energie kwam ook de focus en een fotografisch oog. Dat oog is nu wat luier geworden, maar het is nog aanwezig en waar mogelijk, combineer ik het kiekjes maken met de loopjes. 

1 Comment

  1. En we lezen je spinsels (als’t past) met graagte :-)

    Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

29 − 20 =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>