De dolk in de roze marathonwolk

Maandenlang bestaat je leven uit je lichaam afbeulen onder de vorm van zweten, drinken om dat zweten te compenseren, hijgen, puffen, hitte, koude, regen en wind doorspartelen, familie en vrienden teleurstellen, eetgewoontes omgooien, regimen of vechten om te regimen, tijd investeren, andere hobbies verwaarlozen (welke andere hobbies?), je kinderen in de steek laten, je huisdieren laten verhongeren, strikte schema’s volgen, kilometers malen, schoenen verslijten, nieuwe schoenen inlopen, nieuwe schoenen niet kunnen verdragen, steunzolen inlopen, kinesisten leren kennen, kinesisten negeren, gels uitproberen en, als die na dat uitproberen op de stoep openspatten, energiebars uitproberen, kilometers opdrijven, vechten tegen de verveling, het woord lopen niet meer kunnen horen,… dit alles terwijl je met elke nieuwe stap dichter denkt te komen bij de Gigantische Wortel die Marathon heet, de Heilige Graal van je loopcarrière, het summum-kwadraat van het Nirvana van het Einde Der Tijden, de Alfa en de Omega en bij uitbreiding alle cijfers van Pi na de komma, de dag dat je wereld zal stoppen met draaien en zijn adem inhoudt.

De stress bouwt zich op naarmate de verlossende datum nadert, je laat niets aan het toeval over, je denkt dat je er klaar voor bent, je denkt dat je er niet klaar voor bent en je gedachten springen als puppietjes alle kanten uit, je emoties proberen die in te halen om vervolgens hun eigen weg te gaan, maken saltootjes en overlopen het hele spectrum van hieperdepiep over kweetnogzoniet tot radeloze en gitzwarte despair.

Eindelijk is het zover: na een nachtrust die de naam niet waardig is en een ontbijt, weliswaar volgens de regels van de kunst, maar dat desondanks de regels van de zwaartekracht schijnt te negeren, vertrek je richting event.  ‘t Is te zeggen, na het toiletbezoek.  En nog eens het toiletbezoek.  En voor ‘t zekerste nog eens. Je wilt je ervan vergewissen dat alles wat vanbinnen los zit vertrouwensvol het daglicht tegemoet ziet voordat je aan de gezapige, schokkende kadans begint die lopen heet.

En dan: patat! De start is gegeven, de kurk is van de fles, de raket is gelanceerd en je gaat over van een inleidend gewandel in de meute naar de eerste aarzelende loopstapjes… Dan de calvarietocht, in het begin hoopvol van a-walk-in-the-park of met zware benen de toekomst met een snuifje angst tegemoet ziend.  De hoop of de zware benen verdwijnen, de stemmingen wisselen elkaar in snel tempo af, er wordt water gedronken, energievoorraden worden aangevuld, muziek, wuivende mensen, camera’s (lachen!), kindjes die een handje willen, kilometers die dikker en dikker worden, de benen beginnen de protesteren, maar ‘t zal verdomme wel niet zijn dat je plooit, want daarvoor heb je niet al die moeite gedaan al die maanden, om hier en nu langs de kant te gaan staan en een taxi naar de finish te pakken.

Dus de sputterende machine wordt verder aangedreven, de steenkool raakt op, maar de stoomproductie verveelvoudigt, de adem fluit toepasselijk.  De kilometers worden lang en stroperig, de lucht wordt dikker, de wereld kromt zijn rug tot een immense bergop.  Maar je hebt een belofte gemaakt aan jezelf en plooien is geen optie, al moet je daarvoor de knieën openkruipen op de finish!

En net op het moment dat het woord oneindig niet meer de abstracte term uit de wiskunde voorstelt, maar heel concreet en pijnlijk tastbaar aan het worden is, passeert de finish onder je voeten.  De oase die 42km lang als een fata morgana boven het asfalt schitterde en net buiten bereik bleef, daar mag je nu je dorst aan lessen.  De draak is verslagen, de demonen van de hel zijn verdreven, it is done, alles komt samen in dat ene moment… Trompetgeschal weerkaatst in je schedel, alle ramen in je geest worden opengegooid en de lakens gelucht, er is inderdaad licht aan het einde van de tunnel na die bijna-dood, je wilt lid worden van een godsdienst of daar ter plaatse trouwen, zo razendblij ben je!

En trots! Je bent nog nooit zo trots geweest op jezelf, je ziet jezelf zo graag dat je je zou willen omhelzen en feliciteren en kussen! Terecht ook, want een marathon loop je niet zomaar, je hebt er keihard voor gewerkt.  Volharding, doelgerichtheid, koppigheid, doorzettingsvermogen, wilskracht, alle eigenschappen van de Vlaamse boerenknol hebben zich vandaag gematerialiseerd door het overschrijden van de eindmeet!  Sommigen laten de tranen de vrije loop, anderen gooien al hun armen in de lucht, ballen de vuisten, de lichaamstaal schreeuwt “Vreugde! Vreugde! Vreugde!”.  Je loopt met duizenden over de streep, maar je hebt je nog nooit zo uniek en het middelpunt van het centrum van de navel van het heelal gevonden!

Geniet van dat gevoel! Neem het volledig in je op, word verliefd op jezelf en laat je armhaar rechtop komen! Feest het!  De overwinningsroes kan nog dagen doorgaan, aangezwengeld en verlengd door de bewonderende felicitaties van vrienden en familie, de groeiende duim op Facebook en de commentaren vol amais en jawaddes! Stop de tijd en laaf je dankbaar aan zoveel moois.  Laat je meedrijven op de roze marathonwolk.  Zit je momenteel in die fase? Lees dan nu nog niet verder…

Want…

Het stopt eens.  De roes raakt uitgewerkt, de verliefdheid verdwijnt, de felicitaties drogen op en het leven herneemt zijn alledaagse tred.  Dat kan na een dag zijn, of een paar dagen, of sommige verse marathonners blijven wel een week of langer met een genietende grijns paraderen.  Het leven komt niet zomaar zachtjes terug.  eerder neemt het de vorm aan van een galmende koekenpan die met een dreun tegen je gezichtsvoorgevel knalt.

Eens de euforie voorbij, kan je je ineens moe voelen, wat teleurgesteld, triest, somber tot zelfs depressief.  Het doel waar je zo hard voor gewerkt hebt, is er niet meer.  Je dacht dat dat als een opluchting ging voelen, maar het laat een niet te onderschatten leegte achter.  Ik herinner me dat ik een half jaar na de geboorte van gentloopt.be mijn eerste marathon had gelopen en hoe die ommekeer dan voelde.  Hoe we in groep opnieuw de trainingen oppakten, maar zonder geestdrift, zonder enthousiasme, en met een gevoel van “waarom zijn we nu aan het lopen?”.  Hoe de belangstelling voor je prestatie in je omgeving snel wegebt, en hoe je ook bij jezelf de geestdrift niet meer voelt.

Wat kan je eraan doen?

Alleen al het erkennen van dat gevoel, kan al voor enige verlichting zorgen.  Het is niet abnormaal, het is een welbekend fenomeen en het zwarte gat waar je in kijkt na het marathon is meer dan alleen het nabeeld van een rappe Keniaan die je voor de voeten liep.

Het is ook het gepaste moment om je kop uit de zelfgegraven loopkuil te trekken en rond te kijken in de wereld om te zien wat je ondertussen allemaal hebt verwaarloosd.  Profiteer van de tijd die vrijgekomen is doordat je lopen nu eventjes op een lager pitje komt te staan.

Als het terugkijken op je prestatie geen voldoening meer geeft, kan je ook al eens voorzichtig beginnen uitkijken naar je volgende loopdoel.  Dat moet geen nieuwe marathon zijn, maar dat kan ook een leuke wedstrijd in een niet zo verre toekomst, of een trail, of een nieuw loopseizoen met je loopmaatjes.

In elk geval, you’ll get over it :-). Mijn post-marathontrainingen voelden aanvankelijk leeg door hun doelloosheid, maar na een poosje begon ik weer te genieten van het lopen op zich, en van het in gezelschap vertoeven van mijn loopmaatjes, waardoor de trainingen me weer helemaal naar het hier en nu brachten.  Soms zijn doelen niet nodig.  Enfin, tot je oog valt op een wedstrijd of uitdaging die je weer doet dromen…

Wat als de wedstrijd tegenviel?

Niet altijd verloopt een wedstrijd volgens het draaiboek dat we voor ogen hadden.  Misschien lagen onze verwachtingen te hoog.  Het kan ook dat de benen niet in goede doen waren.  Of we vergelijken ons teveel met anderen, waardoor we ons eigen prestatie minimaliseren.  Evalueer je resultaten, kijk waar het misliep en denk na over wat je eraan kan doen om in dit in de toekomst te vermijden.  Blijf alleszins niet sjieken op je slechte resultaat, maar ga door naar je nieuwe doel en hoop op een volgende keer beter.

Ow, en nog iets!

Wees mild voor je lichaam.  Een eerste marathon, en eigenlijk elke marathon waarbij je tot het uiterste wilt gaan, vergt veel van jezelf.  Er is de uitputting van de energievoorraden, je weerstand die wat minder is, waardoor je vatbaarder bent voor verkoudheidjes, je zal wat meer slaap en rust nodig hebben, en misschien is de concentratie er niet.  Mogelijks heb je spierpijn, maar zelfs nadat die pijn is verdwenen, is je lichaam nog niet in staat tot grootse daden (een nieuwe wedstrijd, zware intervaltraining,…).  De eerste week kan je dan ook best ofwel rusten, ofwel je beperken tot crosstraining (fietsen, zwemmen) of rustige recuperatieloopjes.  Op het wereldwilde web wemelt het van wijze tips, bv dit artikel over herstellen van de marathon, hoe doe je dat?  Loop, maar met mate.

Het leven komt niet zomaar zachtjes terug. eerder neemt het de vorm aan van een galmende koekenpan die met een dreun tegen je gezichtsvoorgevel knalt.

Author: Martin Vereecken

Share This Post On

2 Comments

  1. Schitterend geschreven Martin!En zeer herkenbaar. Na de roze marathonwolk en de post-marathonblues hoop ik binnenkort in de herfstfit terug van het wekelijkse loopplezier te genieten.

    Post a Reply
    • Dankjewel Dries! :-) Ik hoop dat je nog op je wolkje zit alleszins, ‘t is helemaal terecht met zo’n resultaat voor je eerste!

      Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

− 3 = 3

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>